Co to jest Msza Święta

Msza jest podstawowym obrzędem liturgicznym, podczas którego składa się bezkrwawą ofiarę Bogu. Msza Święta odnosi się do Ostatniej Wieczerzy. Słowo msza pochodzi z tradycji łacińskiej, w której diakon kończył obrzęd słowami: Ite missa est – skończone, rozsyłam Was.

Eucharystia, według doktryn ewangelickich i katolickich, ustanowiona została podczas Ostatniej Wieczerze przez Jezusa, podczas której Jezus łamał i rozdawał chleb swoim apostołom, mówiąc: „Bierzcie i jedzcie, to jest ciało moje”. Po wieczerzy podał im także kielich, wypełniony winem, ze słowami: „Pijcie, z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów”. Ustanawiając Mszę, Jezus powołał się na najwyższego kapłana Melchizedeka, który przywitał Abrama chlebem i winem.

Pierwsze przykazanie z przykazań kościelnych oraz przykazanie dekalogu nakazuje katolikom uczestnictwo we Mszy Świętej w niedziele i święta.

Co do samego porządku liturgicznego, Mszę Świętą możemy podzielić na:

Obrzędy wstępne – obejmujące przygotowanie do Liturgii Słowa i Eucharystii. Na obrzędy wstępne składają się: śpiew na wejście, pozdrowienie ołtarza, znak krzyża, pozdrowienie ludu, akt pokuty, Kyrie, w niedziele oraz w święta – Gloria, która nie występuje podczas Wielkiego Postu i Adwentu, oraz kolekta.

Liturgia słowa – składają się na nie: pierwsze czytanie, psalm, responsoryjny, drugie czytanie, sekwencja, aklamacja i werset przed Ewangelią, czytanie Ewangelii, homilia, credo, oraz modlitwa powszechna. Głównymi elementami są czytania Pisma Św. oraz credo. W tygodniu czytania są ze Starego Testamentu, a ewangelia z Nowego, natomiast w niedziele i święta – jedno czytanie jest z Nowego, a drugie ze Starego Testamentu. Czytania mogą kończyć się homilią.

Liturgia eucharystyczna – dawniej nazywana była Mszą wiernych. Należą do niej obrzędy: przygotowanie darów ofiarnych, okadzenie darów, lavabo, modlitwa nad darami, modlitwa eucharystyczna, dialog przed prefacją, prefacja, sanctus, wspomnienie tajemnicy dnia, epikleza, konsekracja, aklamacja po przeistoczeniu, anamneza, modlitwa ofiarnicza, epikleza komunijna, modlitwy wstawiennicze za Kościół, za żywych i umarłych, doksologia końcowa, obrzędy komunijne, wezwanie do Modlitwy Pańskiej, Ojcze Nasz, embolizm, znak pokoju, śpiew Agnus Dei, Komunia Św., dziękczynienie po Komunii, modlitwa po Komunii. Wiele osób uważa tę część Mszy Św. za najważniejszą.

Obrzędy zakończenia – tutaj wygłaszane są ogłoszenia duszpasterskie, następnie błogosławieństwo i rozesłanie wiernych.

Mszy Świętej towarzyszą elementy i symbole. Symbole tworzą szczególny rodzaj znaków, które zawierają w sobie bogactwo funkcji i możliwości ich interpretacji. Stosowane są w celu przedstawienia tego, czego nie możemy pojąć zmysłami. Posiadają także podwójne znaczenie, gdyż z jednej strony są dosłowne i wprost oddają dane znaczenie, jednakże posiadają również drugie dno, które zawiera sens poddający się coraz to nowym interpretacjom.

Następnym elementem towarzyszącym Mszy Świętej jest ofiara. Stanowiła ona od zawsze łącznik pomiędzy Bogiem a ludźmi, była centem religii, to do niej odnoszone były wszystkie obrzędy. Oddawała Bogu, co boskie, natomiast ludziom zsyłała błogosławieństwo i miłosierdzie.

Ofiara zapoczątkowała wszystkie sakramenty, była środkiem zewnętrznego kształtu Kościoła.

Przeistoczenie jest przemianą chleba i wina w Ciało i Krew Jezusa. Następnie następuje Komunia Święta, zwana Eucharystią, podczas której celebrans i wierni przyjmują Ciało i Krew Jezusa. Chrześcijanie spożywają Komunię poprzez przyjęcie chleba do ust bądź na rękę oraz spożycie wina z kielicha. Kapłan pozdrawia lud, wyrażając przez to szacunek i uznanie. W Chrześcijaństwie używa się głównie formy "Pan z wami" (Dominum vobiscum), wierni odpowiadają "i z duchem twoim" (et cum spiritum tuo). Pozdrowienie na początku mszy pełni przede wszystkim funkcję psychologiczną, i ma na celu stworzenie poczucia jedności wśród zgromadzonej wspólnoty. Akt pokuty (łac. Actus pænitentialis) jest ważną częścią obrzędów wstępnych Mszy świętej. Składa się ona z czterech ważnych elementów – wezwania kapłana, chwili ciszy, formuły wyznania grzechów oraz absolucji, a więc prośby kierowanej przez kapłana w imieniu całej zgromadzonej wspólnoty o przebaczenie wyznanych grzechów. Kyrie eleison jest formą wołania błagalnego występująca w ST , która w tej postaci została przejęta do wszystkich liturgii Kościoła Rzymskiego. W rzymskiej liturgii łacińskiej Kyrie eleison wraz z dodanym później wezwaniem Christe eleison jest formą liturgiczno-muzyczną należącą do Ordinarium Missae, wykonywaną po Introicie i bezpośrednio poprzedzającą Gloria. Kyrie eleison to gatunek litanijny biorący swoje początki na wschodzie gdzie jest używane do dzisiaj jako odpowiedź ludu na wezwania diakona. Gloria in excelsis Deo ( to początek jednego ze śpiewów mszalnych wprowadzony przez św. Telesfora i wprowadzony do liturgii w latach 125-136, należącego do części stałych mszy. Gatunkowo jest to hymn, a jego tekst zaczerpnięty został z liturgii Kościołów wschodnich. Wykonywany był po śpiewie Kyrie a poprzedzał kolektę. W postaci chorałowej był to śpiew dialogowany, wykonywany (szczególnie w zakonach) przez dwa chóry. Z czasem zredukowany do recytacji przez celebransa przy możliwości równoczesnego wykonania np. przez scholę lub zespół wokalno-instrumentalny. Kolekta to modlitwa w Kościele Rzymskokatolickim odmawiana przed pierwszym czytaniem w czasie Mszy Świętej. Po skończeniu hymnu lub w dzień powszedni aktu pokuty kapłan ze złożonymi rękami mówi Módlmy się. Wszyscy razem z kapłanem modlą się przez pewien czas w milczeniu. Potem kapłan z rozłożonymi rękami odmawia modlitwę (na słowa "Przez naszego Pana..." składa ręce). Po jej ukończeniu lud odpowiada: Amen. Kolektą nazywa się też nadzwyczajną zbiórkę pieniędzy na cele określone przez Kościół.
Podczas Mszy wykonuje się również wiele gestów. Ważnym rytuałem jest znak krzyża, który rozpoczyna i kończy modlitwe oraz liturgię, stanowi także wyznanie, że wierni oczekują zbawienia  tylko do Krzyża Chrystusa.  Znakowi może towarzyszyć wypowiedzenie słów „W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. (Amen.)”. Znak pokoju - istniał od samego początku. Oznaczał on miłość nadprzyrodzoną, braterstwo, pokój i pojednanie. Jedność z braćmi jest równocześnie jednością z Ciałem Mistycznym Chrystusa. Znak pokoju przekazujemy najbliżej stojącym.

Rozłożenie rąk i wzniesienie ich nieco w górę tak, jak kapłan trzyma je podczas odmawiania modlitw mszalnych, to najstarsza forma postawy modlitewnej, przekazanej przez liturgię. Gest ten oznacza, że adresatem modlitwy jest Pan Bóg. Symbolizuje człowieka, który z całą ufnością zwraca się do Boga i oczekuje od Niego pomocy. Składanie rąk przy modlitwie symbolizuje wzniesienie duszy do Boga i oddanie Mu się z wiarą. Jest znakiem poddania się Jego woli, jako najwyższemu Panu. Nałożenie rąk zależy od obrzędu, w którym się je stosuje. Nakłada się ręce przy udzielaniu błogosławieństwa, w którym oznacza ono łaskawość Boga w Trójcy Jedynego, który jest źródłem wszelkiej świętości.. Bicie się w piersi - typowy wyraz usposobienia pokutnego. Ponieważ serce uchodziło, m.in. za źródło i siedlisko grzechu, dlatego bicie się w piersi uważano za widzialny znak poczucia grzeszności, żalu, skruchy i szczerego wyznania grzechów

Wyróżnia się również kilka postaw, do których należą: stojąca – wyraz uszanowania, siedząca – postawa słuchającego ucznia, klęcząca – gest pokory.

Potrzebujesz pomocy w organizacji pogrzebu bliskiego? Kliknij tu.

 

Masz dodatkowe pytania? 
Skontaktuj się z naszymi specjalistami, udzielamy darmowych porad. 


Napisz: 
pomoc@mementis.pl lub zadzwoń: 801 009 507


Infolinia czynna całą dobę.
Koszt połączenia 36gr brutto/min. 
Dla komórek i tel. z zagranicy: 
 +48 538 449 984
Koszt połączenia zgodnie ze stawkami operatora.

Izabela Pawłowska


Komentarze